Bijna een maand verder en toch voelt het als gister. Ik zei in mijn vorige bericht al dat ik een hele, hele moeilijke beslissing moest nemen. En dat heb ik gedaan. Nog steeds heb ik het er erg moeilijk mee dus ik ga hier niet in op de details. Dan zit ik hier achter mijn toetsenbord weer te huilen en dat wil ik niet. Het is een beslissing met het hoofd. En toch ook met mijn hart omdat ik het beste voor hem wil.Voor mijn jongste zoon. Een paar maanden geleden vertelde ik al dat hij van zijn school moet vertrekken omdat hij volgens sommige testen 'te goed' zou horen. En dat dat ook betekende dat hij niet meer naar het logeeradres mag waar hij zo'n goede plek heeft. Na deze zomervakantie zou mijn kleine mannetje dus op straat staan zogezegd. De afgelopen maanden zijn mijn vriend en ik heel hard op zoek gegaan naar een andere plek voor mijn mannetje.
Uiteindelijk hebben we die ook gevonden. Alleen, niet in Friesland, waar wij wonen. Maar in Drenthe. Daar is een KDC waar ik een goed gevoel bij heb. Daar kunnen ze mijn lieve kleine, grote mannetje goed begeleiden, goed voor hem zorgen, geduldig proberen hem dingen te leren. En dát is waar het om gaat. Ze zien duidelijk mijn mannetje en niet zijn beperkingen. Alleen.....het is zover vandaan waar wij wonen, dat hij daar zal moeten gaan wonen. En dat is die ozo moeilijke beslissing geweest. Die ik móest nemen. Het is echt de best mogelijke plek voor hem. Echt. Mijn verstand weet dat.
Maar mijn hart heeft zo'n moeite om het verstouwen.
