Over liefde

Op sociaal vlak ben ik niet zo sterk. Dat weet ik van mezelf en hoewel dat niet altijd zo makkelijk is, heb ik het geaccepteerd. Het hoort bij mij. Dat komt er in de praktijk op neer dat ik niet zoveel contacten heb omdat ik dat gewoon niet trek. Het kost me heel veel energie om vriendschappen te onderhouden, sociale contacten te onderhouden. Ik 'doe' het niet zo goed in groepen ook, ik voel me er niet zo in thuis. Het is al snel  te veel voor me zeg maar, te overweldigend zeg maar. 

In één op één situaties doe ik het beter, maar ook dat kan ik maar met mate aan. Dat is niet erg, via het internet kun je ook contacten onderhouden en dat is voor mij prima te doen. 

Maar goed, dat is niet wat ik wilde vertellen. 

Ik wilde graag vertellen over die ene hele goeie, lieve vriendin die ik heb en waar ik zó enorm blij mee ben! Op haar ben ik heel zuinig en ik probeer echt om die vriendschap zo goed mogelijk te onderhouden. Naar haar kan ik helemaal eerlijk en open zijn en andersom ook. Zij is mijn meisje, mijn vriendin en voor een deel ook mijn voorbeeld. We kennen elkaar alweer een tijdje en die vriendschap zit dan ook heel diep. Daar verbaas ik me regelmatig over, dat ze me nog steeds de moeite waard vindt, want dat vind ik niet van mezelf.  Maar zij gelukkig wel.

 

Wat onze vriendschap nog een bijzonder accent geeft is dat we allebei een bijzonder jongetje hebben. Mijne is 10 jaar en die van haar 5. Beide zijn ze zo autistisch als maar kan, dus ze lijken veel op elkaar, maar verder zijn ze ook weer heel verschillend. Veel van wat we meemaken met onze mannetjes herkennen we en dat is echt zo fijn.

Afgelopen week gingen we voor onze jochies weer naar de speel-o-theek, waar ze aangepast spelmateriaal hebben. Onderweg kregen we het erover wat onze jongens vragen van je. We kwamen erop omdat ik zei dat ik dit Pinksterweekend (waarin ook mijn verjaardag dus) alleen met mijn kaboutertje zou zijn en dat mijn   op-één-na-jongste in Emmen zou blijven. Ik vertelde dat ik dat moeilijk vind voor hem, omdat hij het zo fijn vindt om thuis te zijn, maar dat ik het echt niet aankan om hem een compleet weekend thuis te hebben als hij tussendoor niet naar zijn vader toe kan. En wat gebeurde er? Wat ze toen zei raakte me zo; de herkenning en voor mij daarmee ook de erkenning van mijn gevoel ofzo. Ze gaf aan dat zij het ook moeilijk vond, dit soort weekenden. 'Vroeger' keek je uit naar vrije dagen. Nu ook, maar anders. Want echt vrij heb je niet. Net als met een baby zeg maar. Altijd vroeg opstaan. Altijd leven in en met een strak schema. Altijd rekening houden met het stress-niveau van je kind. Altijd vooruit denken om obstakels proberen te vermijden, problemen voor te blijven. Niet de deur uit kunnen omdat je kind dat niet aankan. Geen spontane acties kunnen ondernemen. Het beroep dat ze op je doen omdat ze bij alles hulp nodig hebben. Bij alles. En dat dat niet altijd leuk is, niet altijd makkelijk is. 

En jawel, dat leverde bij ons beiden tranen op. Zaten we samen in de auto te huilen. Ook dat is vriendschap.

Lief vriendinnetje van mij; dank je wel voor je vriendschap, voor je liefde je warmte en voor je nooit aflatende vertrouwen!

Jarig!

De mei maand is bij ons altijd een erg drukke verjaardagsmaand. Mijn op-één-na-jongste, ik, mijn lief, mijn dochter èn tussendoor is het dan ook nog moederdag. Gezellig, maar ook wel lastig hoor. Ik moet dan zoveel dingen bedenken die ik zou willen hebben en dat weet ik nooit. Ik heb niet zoveel wensen, op materialistisch vlak dan. 

Dit jaar was het iets anders!! Ik heb al een hele tijd (nou ja, hele tijd: zo'n 14 jaar denk ik) een naaimachine. Ja daarvoor ook al hoor, en daarvoor en.... Het is duidelijk. Maar goed die naaimachine, die heeft kuren. Mega kuren. Slecht transport, om de haverklap vastlopen, dat werk. Dus.....eigenlijk.....wilde ik wel heel graag een nieuwe. En die zijn duuuuur. Een mooi verjaardagsscadeau dus: geld om te sparen voor een nieuwe naaimachine! Maar.... Een kleine week voor mijn verjaardag zei mijn lief dat hij lang had zitten denken over een cadeau voor mij, maar dat hij naar zijn hart luisterde en mij dus graag een nieuwe naaimachine wilde geven.....!!!! Ik was er echt stil van. Wow.

En deze is het uiteindelijk geworden

Een Lewenstein met allerlei toeters en bellen maar niét computergestuurd, dat ging me net iets te ver. Maar blij dat ik er mee ben! Hij staat te pronken op de achtertafel. Ik heb er nog niks mee genaaid wegens tijdgebrek maar dat komt snel, dat weet ik zeker. Maar van alleen het kijken ernaar word ik al zo blij!

Obsessie

Mijn jongen is nogal geobsedeerd door veters. En dan in het bijzonder door de uiteinden van de veters. Hij is daar zó op gericht dat alles ervoor moet wijken. Hij móet en zál die ene veter hebben. Je kunt dan andere opties aandragen wat je wilt, maar helaas, die accepteert hij niet.

Zo ook vanmorgen dus. Ik was bezig met de laatste versieringen aan zijn nieuwe rugzakje, maar dat werd hem dus niet. Hij wilde de veters die aan die ene romper zaten....die in de was zat.....

Normaal heeft hij van die metalen haken aan zijn romper, met veters en linten eraan.

 Maar ook die wilde hij niet nu. Hij Moest Die Ene Veter hebben. 

Zucht. Gillen, schreeuwen en bijten. Alles overhoop halen. Die Ene Veter Moest Komen!! Hij heeft me dus nogal bezig gehouden. Tot hij door zijn vader opgehaald werd. Jammer om zo afscheid te moeten nemen van hem. Hij zo boos en ik zo verdrietig.

Mét zijn nieuwe rugzak, die ik maakte voor zijn verjaardag maar die dus nog niet klaar was naar mijn smaak. 

Er is er één jarig hoera hoera...

Jawel, er is er één jarig en dat is hij! Mijn grote vent is alweer 10. En van de vier oudsten de grootste op deze leeftijd, dus dat beloofd wat. 

Echt veel doen we niet aan zijn verjaardag vandaag. Er hangen geen slingers bijvoorbeeld, omdat hij daar alleen maar erg onrustig van wordt. Wel heeft hij twee stevige ballonnen gekregen om mee te spelen! Daar is hij erg blij mee! 

Natuurlijk heeft hij ook wel cadeautjes gekregen; een paar t-shirts van zijn broer en zus, een mooie nieuwe zwemband, en ik ben nog bezig met een nieuwe rugzak te maken voor hem. Die is helaas nog niet af omdat meneer gisteravond weer één van zijn beruchte avonden had. Hij wilde iets dat niet mocht en dan blijft hij in zijn protest hangen. Keihard gillen en schreeuwen en met beide benen vol schoppen tegen het hekwerk van zijn bed aan. Nee, daar worden we niet blij van.

 Kaboutertje kon daardoor niet slapen dus ik ben rond tien uur maar hem naar bed gegaan zodat hij op die manier zijn rust wat kon krijgen. Feestvarkentje was wel rustig toen gelukkig. 

Vanavond gaan we nog lekker pannenkoeken eten, dat vindt de jarige job ook lekker, dus dat is een mooie afsluiting van de dag. 

 Ben benieuwd hoe hij de dag gaat volhouden overigens; hij was om kwart voor zes alweer wakker vanmorgen, gillend, schreeuwend en schoppend......

Moeilijk hoor als je niet kunt vertellen wat het is dat je dwarszit. Van al zijn  handicaps is dat voor hem zelf ook de moeilijkste; niet goed kunnen communiceren. 

Maar goed, voor nu is het eerst FEEST!

10 en 10

10 zijn ze beiden. Mijn twee jongste jongens. Kaboutertje 10 maanden en zijn grote broer wordt 10 jaar deze week. En waar ik had verwacht het moeilijk te zullen vinden dat jongste zijn broer voorbij gaat, geniet ik alleen maar.

 En natuurlijk zie ik ook wel dat jongste zijn broer langzaam voorbij gaat maar nee, verdrietig word ik daar niet van. Ieder is zoals hij is; heel gewoon, perfect. Precies zoals hij zijn moet! Ben blij dit bij mezelf te zien. 

Mijn jongens, ben blij met ze! 

Bloglovin

Follow my blog with Bloglovin


Ik hou er niet van, maar het blijkt nodig...

Grote broer met klein broertje

Zomaar ergens de afgelopen week. Mooi weer en grote broer neemt zijn kleinste broertje mee op de trampoline. 

Heel voorzichtig. 

Maar wat hebben ze een plezier samen! Kaboutertje ligt echt zowat in een deuk, hij geniet zo van het bewegen van de trampo! 

En ik geniet stiekem nog het meest, want grote broer vind het wat lastig om met zo'n klein kereltje iets leuks te doen. Dus dit is een moment met een gouden randje!

Nieuw begin

Weet je dat ik echt een beetje zenuwachtig was om dit te schrijven? 

Al maanden zit ik er tegenaan te hikken, om weer een blogbericht te plaatsen. 

Maar helaas helaas, er ís niks te vertellen. Nou ja, genoeg natuurlijk eigenlijk, maar niks creatiefs. 

Ik heb echt de afgelopen maanden zo goed als niks gedaan.

Wel wat kleine dingen, haast tussen neus en lippen door.

Zoals dit vogeltje bijvoorbeeld

En ook nog wel wat kleine gehaakte dingetjes voor swaps waar ik aan meegedaan heb, maar daar houdt het ook wel mee op. 

Het is natuurlijk een open deur van jewelste, maar ik heb het door ons Kaboutertje zó druk, dat er weinig tijd overblijft om 'zomaar' lekker te knutselen, voor mezelf bezig te zijn. Hoewel hij nu ruim negen maanden is, is hij toch 's avonds meestal wel heel veel wakker en wil hij zijn mama. 

Dus heb ik besloten om daar dan meer over te vertellen; over mijn drukke, hectische, bijzondere leventje. Mét mijn kaboutertje, mijn speciale jongetje en mijn drie lieve (pre) pubers. Bovendien doe ik alles min of meer alleen, omdat mijn lieve Lief en ik niet samenwonen en elkaar niet zo vaak zien als we het liefst zouden willen. 

Dus, meer van 'Bij ons t'huis en natuurlijk ook mijn creatieve dingetjes, áls ik daar aan toe kom.

Ben benieuwd naar wat jullie er van vinden......

Ontroerende kraamcadeautjes

Nadat ons kleine mannetje geboren was, kreeg ik van alle kanten zulke leuke kraamcadeautjes! Zo leuk dat iedereen met je meeleeft! Nou gaat het iets te ver om ze allemaal te laten zien, maar ik wil er een paar uitlichten omdat ze me op een bijzondere manier geraakt hebben.
Zo kwam mijn nu op-één-na-jongste-mannetje thuis met iets dat hij zelf (ja, met hulp natuurlijk) gemaakt had. Hij was het weekend van de geboorte niet thuis geweest. Pas toen spruitje een week was, is hij weer bij ons geweest en kreeg ik zijn cadeautje:

Het gaat natuurlijk om de tractor die links hangt. (De uil die er naast hangt was een heel lief cadeautje van Nancy, van Home made bij Nancy , lief hé? Hangt nu op zijn kamer te pronken)

Vooral de tekst vond ik zo mooi: Welkom!

Een andere verrassing die voor heel veel tranen van ontroering zorgde was het kraamcadeautje van mijn oma. Ik heb in een eerder blogje al eens genoemd dat mijn oma voor elk achterkleinkind dat geboren werd, een knuffel breide. En dat ik het zo enorm jammer vond dat dat nu voor onze nieuwe aanwinst niet zou gebeuren. Nou, kijk eens wat ik kreeg: 

Een gebreide lange-lijs van oma! Wat wil nou het geval; mijn moeder had een tijd geleden bij mijn oma in de kast (net na het overlijden van oma) deze lange lijs in onderdelen zien liggen. Oma had 'em al gebreid maar ze was er niet meer aan toegekomen om hem in elkaar te zetten. Ze ging er vanuit dat ze daar nog zat tijd voor had. Mijn moeder heeft die onderdelen toen aan mijn nichtje gegeven zodat zij hem in elkaar kon zetten en alsnog aan mij kon geven! Prachtig! Zo was oma er toch bij! Ben er zo enorm blij mee. En vind het ook zo lief van mijn nichtje dat zij hem in elkaar gezet heeft zodat jongste ook een gebreide knuffel van oma heeft. Sprakeloos was ik, en dat gebeurd me niet zo vaak. 

Bijzonder contact

Missschien wel het allermooiste 'cadeau' dat ik kreeg na de geboorte van jongste is dit; Hoe mijn tot-dan-toe-jongste-mannetje reageerde toen hij zijn jongste broertje voor het eerst zag. Mijn zó autistische zoon, die niet kan praten, moeilijk hoort, bijna geen contact maakt,die in zijn ontwikkeling zelf nog een baby is, leek iets te herkennen in zijn kleine broertje. Dit gebeurde er bij het eerste contact tussen hen.

                                     

Zo bijzonder! En nog steeds geeft hij zijn broertje een onhandige aai over zijn bol als hij hem weer ziet in het weekend. Natuurlijk gaat het ook wel eens 'mis' en gaat hij  bijna op hem zitten als hij wil gaan zitten op de bank waar ik jongste net verschoon bijvoorbeeld, maar over het algemeen is hij zó lief voor hem! Dit zijn de momenten die het leven met zo'n 'anders' mannetje zo bijzonder en kostbaar maken. Puur contact. Herkenning van binnenuit. Dat is zijn broertje, daar hoort hij bij. Mooi he? Mijn jongetje.

Long time no see

Jeetje zeg, wat gaat de tijd snel. Een enorm cliché, ik weet het, maar het is ook echt zo. Is het alweer herfst! En is mijn jongste pracht alweer drie maanden! En tot mijn schrik zie ik dat het al haast eeuwen geleden is dat ik een berichtje plaatste. Tsja, wat kan ik zeggen? Druk? Ja, nogal. Ik heb echt geen tijd om bezig te zijn met creatieve dingen nog. We zijn met zijn allen hier nog steeds bezig een soort van ritme te krijgen maar dat gaat niet makkelijk met een klein spruitje. Is helemaal niet erg hoor, zo bedoel ik het niet. Komt vanzelf wel weer.
Wat jullie nog tegoed hadden is wat ik gedaan tijdens mijn zwangerschap, op creatief gebied. Ook al niet zoveel haha. Maar, ik heb wel iets gemaakt wat voor mij iets totaal nieuws was: een babydeken/omslagdoek voor mijn jochie.Nou was/is haken niet nieuw, maar ik ben niet zo van de lange projecten. Daar heb ik het geduld niet voor en ik heb al heel snel weer zin in iets nieuws. Maar dit heb ik wél volgehouden:













Ik weet niet meer precies hoeveel grannies er voor nodig waren, maar ik herinner me wel dat ik op een bepaald moment dacht klaar te zijn, maar dat er toen nog een keer zoveel vierkantjes bij moesten. Geloof dat het er  bij elkaar zo'n 72 zijn. Anyway, ik ben er erg trots op! En we hebben er ook al heel veel plezier van gehad! Verder heb ik niet zoveel gedaan hoor, toen 't mannetje nog in mijn buik zat. Ik was vooral veel bezig met slapen.

Wat er trouwens wel zo even tussendoor uit mijn vingers kwam is dit (excuses voor de slechte foto, was somber weer buiten):

 Ik had tijden geleden ergens op het internet al eens zoiets gezien en dat wilde ik ook wel graag eens proberen. Ik vind de combinatie van het stoere van het ijzerdraad en het lieve, fragile van de kraaltjes vooral erg leuk. En het is een projectje dat ik heel makkelijk even tussendoor kan doen en ook weer even aan de kant kan leggen als mijn kinders me nodig hebben.



Ondertussen heb ik wel echt weer heel veel zin om bezig te zijn met wat dingen. Zo wil ik echt heel graag aan  de slag met het maken van de wortelkindertjes, zoals ik in een eerder blogje ook al had gezegd. Dat lijkt me ook iets dat je makkelijk tussendoor kunt doen. Zal eens materiaal gaan verzamelen zodat ik aan de slag kan!

Een jongetje!

Alweer een ruime maand geleden is hij geboren; ons jongste mannetje! We zijn er zo enorm blij mee. Zijn zus en broers zijn niet bij hem weg te slaan, echt waar. Als hij huilt of een kikje geeft hangen er drie koppies boven hem die hem alle drie heel graag willen oppakken. Zo lief! Het is een lekker ventje. Bij zijn geboorte al bijna acht pond en 52 cm groot. Een lekker koppie met haar en hele donkere ogen nog. Maar die worden volgens mij blauw.

En ja, dat jullie een ruime maand hebben moeten wachten komt omdat we toch wel weer erg moesten wennen aan zo'n kleine baby in huis. Ik was echt een beetje vergeten dat je hele leven zo'n beetje draait om dat nieuwe leventje. Dat je weer een nieuw evenwicht moet vinden met zijn allen. En daar zijn we nu hard mee bezig. We verwonderen ons elke dag over hem en zijn elke dag weer zo verliefd op hem! Welkom in ons leven kleine man!

Zeeeeer Zwanger in de Zon

Ja ik ben er nog! Ik zag dat het al een beste tijd geleden is dat ik voor het laatst iets geschreven heb.....om het voorzichtig te zeggen....

Maar weet je, ik heb niet zoveel te vertellen. Ik las op een ander blog (weet even niet meer welk, heb last van ernstige vergeetachtigheid, sorry) dat de schrijfster (ook zwanger) het voelde alsof ze op een eilandje zat. En dát herken ik zó! Daar zit ik ook! Net of je in een soort vacuüm zit ofzo. Het zwangerschapsvacuüm.  

En dan bedoel ik niet dat ik alleen maar bezig ben met 'zwanger zijn', maar het is wel zo dat dat een steeds grotere rol gaat spelen. Komt natuurlijk ook doordat ik niet zo héééél lang meer hoef te wachten tot ons kindje zich zal aandienen. Nou ja, niet zo heel lang, langer dan veel mensen denken. Echt, ik krijg bijna elke dag de vraag hoe lang ik nog 'moet'. En bijna iedere keer wordt er met schrik gereageerd als ik vertel dat ik toch echt nog tot in de maand juli mag. Maar, ik snap het wel hoor. Zoals te verwachten is ook dit kindje weer niet een klein kindje. Heb zelfs met 30 weken een extra echo gehad om de groei in de gaten te houden. (en ja, dit kleintje is ook niet zo klein meer. Groeit echt als kool)  Tot-nog-toe-mijn-jongste-spruitje was immers ook erg groot en dat zorgde voor een moeilijke bevalling. En als het enigszins kan willen we dat voorkomen nu natuurlijk. En ja dus; ik heb een GROTE BUIK.

En dat is met dit warme weer niet heel fijn. Ik klaag niet, echt niet, ik geniet met volle teugen van het kleintje in mijn buik. Ben echt heel blij met de bewegingen, schopjes, billetjes die zich laten voelen en zien (rare bult ineens die uit je buik lijkt te steken, bijna surrealistisch), maar zwanger zijn met deze warmte en niet meer zo heel jong zijn is best pittig hoor. Gelukkig heb ik verder geen noemenswaardige klachten, dus ik ben een tevreden mama-in-afwachting. En joh, nog 'even' dan kunnen we met zijn allen hier genieten van ons nieuwste gezinslid. En daar word zó naar uitgekeken! Mijn lieve, nukkige, super-puberende dochter is nu al zo gek met de baby. Ze heeft al bedacht dat ze gaat wandelen met het kleintje, dat ze ook graag haar klasgenootjes op 'kraambezoek' wil laten komen en heeft van haar eigen schamele zakgeld al een  paar shirtjes gekocht voor haar kleine broertje of zusje. Zo lief en aandoenlijk om te zien!

Anyway, ik ben er echt nog, ben ook nog bezig met creatieve dingen, maar de vasteland-verbinding van mijn eilandje vaart niet zo heel regelmatig. 

Vrolijk Pasen!

Sorry, maar deze vond ik ook erg leuk:

Ken je dat?

Ken je dat, dat je een liedje hoort in een andere versie dan je al kende en dat je er door gegrepen wordt? Nou, ik wel. En wel door dit liedje: 

Die stem van die man, zó mooi!! En ik vind deze versie echt zoveel mooier dan de versie die je overal hoort. Ze (de band, Triggerfinger) zijn meestal van de snoei-harde muziek, maar dit doen ze ook heul goed! Luister maar eens, en dan nog eens en nog eens en nog eens ;-)

Op creatief gebied ben ik verder ook wel heel erg bezig, maar allemaal voor ons nieuwe spruitje en daar kan/wil ik dus nog niks van laten zien. Wij weten namelijk al welk geslacht ons wondertje heeft maar ik ben er nog niet aan toe om dit aan de 'hele wereld' te laten weten. En aangezien ik wel echt kleurtjes gebruik die maar naar één kant uitgelegd kunnen worden, kan ik niks laten zien! Ik kan wel vertellen wat ik maak haha. Ik ben een  dekentje voor in het ledikantje aan het haken van Granny Squares, ik maak nieuwe gordijnen voor het kamertje, de meubels krijgen een nieuw likje verf (wit dus die had ik wel kunnen laten zien, bedenk ik nu, maar goed) en ik ben me aan het voorbereiden op een muurschildering ofzo voor op het kamertje.

Tussendoor moet er nog het één en ander aan uitzet en kleertjes geshopt worden dus al met al ben ik erg druk nog. Tel daarbij op dat ik echt voel dat ik ouder ben nu dan bij de eerste vier kindjes en je weet ongeveer hoe mijn dagen/weken eruit zien. Maar nee, ik klaag niet, echt niet. Die voetjes te trappelen in mijn buik, de kinderhanden die dat willen voelen; onbetaalbaar!

Lieveheersbeestje

Vorige week woensdag hebben we op een prachtige voorjaarsdag afscheid genomen van mijn lieve oma. Het was een moeilijke dag voor ons allemaal, maar het was erg mooi om te zien dat alle kinderen en kleinkinderen en bijna alle achter-kleinkinderen gekomen waren.Al met al waren we met een behoorlijk gezelschap en ik weet zeker dat mijn oma super trots geweest zou zijn op haar familie. Ik vond en vind het  zelf een hele mooie, lieve gedachte dat uit de liefde van mijn opa en oma zo'n uitgebreide familie ontstaan is! 

Natuurlijk waren er ook nog wel andere mensen gekomen, maar mij verwonderde de grootte van onze familie me.

Om op mijn manier afscheid te nemen van mijn lieve, creatieve oma had ik dit lieveheersbeestje gemaakt: 

Foto komt ook van de site van Grietjekarwietje . Ben heel blij dat ik de foto gebruiken mocht, was zelf te laat . 

(Het is naar het patroon van Grietjekarwietje en zó leuk om te maken.) Mijn oma had namelijk de gewoonte om voor elk nieuwe geboren achter-kleinkind een knuffel te breien. We maakten daar onderling vaak grapjes over, omdat oma daarvoor elk soort wol gebruikte dat ze op dat moment voor handen had. Zo heeft  één van mijn mannetjes een bruine beer, maar heeft één van de andere twee een beer in gemeleerde sokkenwol. Niet zo heel mooi om te zien dus, zullen we maar zeggen. Maar, wel boordevol liefde en daarom zo'n enorm waardevol bezit. Ons nieuwe spruitje zal helaas geen beer of ander soort knuffel van oma krijgen, omdat ze daar nog niet aan toegekomen was. Nu al een groot gemis. Dus bedacht ik dat ik nu op mijn beurt voor oma een klein knuffeltje zou maken en daarin op een strookje papier de naam van ons kleintje. Zodat oma toch zou weten wat de naam van onze baby zal gaan worden. En om haar zeg maar te 'vergezellen' op haar reis.  En dat werd dus dit lieveheersbeestje. Echt een teken van het voorjaar, waar mijn oma ook zo enorm van kon genieten. Het uitlopen van de natuur, de bolletjes die de kop op staken, het jonge grut dat buiten in de weilanden dartelde. 

Dag oma.

Oma

De zon schijnt, mooi weer buiten. Jongste loopt vrolijk rond, is blij thuis te zijn. De aarde draait gewoon door als alle andere dagen. Toch is er iets veranderd. Vanmorgen, heel vroeg, is mijn oma overleden. En ergens had ik verwacht dat de wereld zou stoppen met doen wat ie altijd doet. Dat er een journaal-uitzending aan gewijd zou worden, grote krantenkoppen, raar he? Mijn oma is overleden. 93 was ze. Mijn oma.

Wortelkindertjes

Dit jaar voor het eerst is het me opgevallen dat het altijd eerst het sneeuwklokje is dat zich laat zien na de winter. Stom eigenlijk, want ergens wist ik ook wel dat daar een volgorde in zit. Een vriendin van mij had altijd in een hoekje van de vensterbank een hele mooie soort seizoenstafel. Met van die antroposofische popjes die de verschillende bolletjes onder de grond voorstellen. Zoals in het boek over de Wortelkindertjes en moeder aarde:

Elke kleur heeft zijn/haar eigen moment van wakker worden in de natuur. Een prachtig verhaal met hele mooie tekeningen. Die vriendin had daar dus hele lieve, mooie popjes van. Die samen het verhaal van de ontwakende natuur vertellen. Ik vond het altijd wel een hele mooie gedachte maar had er verder niet zoveel mee. Maar nu, met letterlijk dit nieuwe leven in mijn buik, krijg ik de kriebels om ook zo'n hoekje te maken. Met daarin die kleine popjes die dapper hun best doen koning winter te verdrijven en hun prachtige kleuren boven de grond uit te laten stralen. Ik vind het zo'n blije boodschap die ze brengen. En die kan ik ook heel goed gebruiken. Dus....ik denk dat ik weet wat mijn volgende project gaat worden......

Heel voorzichtig

Toch gek hoe snel het kan gaan in de natuur. Precies een week geleden werd er hier nog volop geschaatst op ijs dat bijna Elfstedentocht-waardig was. Een prachtige ijsvloer lag er hier in de sloten en vaarten. Ja, wij hoorden tot een deel van de route dat wél klaar was voor de Tocht der tochten. Ons hele sociale leven werd op een zacht pitje gezet, want áls er hier ijs ligt moet er geschaatst worden. Afspraken werden gemaakt onder voorbehoud: ja, ik kom wel, behalve als..... vul het maar in. Maar toen viel de dooi in, en hard ook. Niet te geloven hoe snel dat is gegaan. Zondag dus nog perfect schaatsweer maar maandag al was de bovenste laag van het ijs tot een zachte massa geworden. Elke dag ging dat proces een beetje sneller zodat er nu zo goed als geen ijs meer te bekennen is! En weet je wat bij ons in de tuin gebeurde? Toen de ergste kou voorbij was kwamen de vogeltjes weer tevoorschijn en werd ik 's morgens weer gewekt door het gekwetter van die kleine beestjes!

Zo vrolijk wakker worden is dat. Wij wonen redelijk aan de rand van de stad met vrij veel groen om ons heen dus plek zat voor de vogels om zich te verschansen in de winter. Gelukkig maar. Dan zijn ze ook weer snel terug in het voorjaar. Want het schijnt dat dat er echt aan zit te komen. Onder de sneeuw in mijn tuin kwam een sneeuwklokje tevoorschijn! Hoera, de natuur wordt wakker!

Ik hoorde zelfs gisteren al dat het nu de tijd is om de nestkastjes voor de meesjes enzo weer op te hangen buiten! (Die hingen bij mij nog steeds, ik had het idee dat het misschien ook fijn was om een droog plekje te hebben als de vogeltjes van de vetbollen enzo kwamen snoepen) Ik hoop zo dat we dit jaar wél een nestje krijgen in de tuin. Zou voor het eerst zijn, maar dat zou wel heel mooi zijn. Laat die lente maar komen hoor, wij zijn er klaar voor!

Knopen-ringen

Helaas is hier nog niks te bekennen van een roze wolk om lekker op te deinen tot het einde van mijn zwangerschap. 'Men' heeft bedacht dat er nog meer onderzoeken nodig zijn om het dna van spruitje en mijn tot-nog-toe-jongste-mannetje met elkaar te vergelijken. Uitkomst: helaas mevrouw nog een paar weken wachten. Zucht.
Maar ondertussen ben ik af en toe wel wat creatief bezig. Geeft wat afleiding en ontspanning en het levert ook nog wat leuks op. Kijk maar:

Gister en eergister maakte ik ringen!

 De kleuren zijn in het echt veel sprekender, wel jammer. Maar zo hebben jullie toch een indruk gekregen. Ik heb ze gemaakt van knopen, een enkele kraal en een cabochon van kunststof. Erg leuk werk om te doen. Ik maakte er eerder ook al haarspeldjes mee. Daar heb ik alleen geen foto's van gemaakt en nu liggen ze overal en nergens in huis verspreidt en wordt foto's maken wat lastig haha.

Crafty

Het is lang spannend geweest, maar nu mag iedereen het weten: 

Jawel, een baby onderweg bij ons, bij mij!

Door persoonlijke omstandigheden tot nader order blogpauze

Met trots delen wij u mede...

Dat ik vanmorgen geslaagd ben voor mijn rij-examen!! Het was geen vlekkeloze rit, maar ik had zo'n aardige examinator die me hielp met mijn zenuwen en me zo door het examen hielp.Want boy o boy wat was ik zenuwachtig. In mijn dromen vannacht ik denk wel honderden kilometers gemaakt, vol met fouten natuurlijk.
Maar, daar hoef ik nu niet meer wakker van te liggen..... Joepie!!! Ben zoooooooo blij en ook trots op mezelf.

Nieuw jaar, nieuw begin

Ik heb meer met de jaarwisseling dan met de kerst moet ik eerlijk zeggen. Van Kerstmis word ik altijd erg melancholisch, en kom ik tot weinig. Maar, het begin van een nieuw jaar voelt voor mij elk jaar weer of ik opnieuw kan beginnen. Met een schone lei. Niet dat ik nu veel dingen heb die ik wil uitwissen, maar ik heb altijd wel iets dat ik anders wil doen.

Zo liep ik dit jaar (eigenlijk al heel wat jaren, maar nooit genoeg om er iets mee te 'willen') keihard aan tegen iets waar ik echt wat mee moet, wil. Ooit zei ik eens tegen iemand; ik leef bij de gratie van anderen. Dat is al heel wat jaren geleden en zo voel ik dat nu echt niet meer, maar het geeft wel de kern aan van een moeilijk punt van mezelf. Ik vind het heel moeilijk om mezelf trouw te blijven, mezelf te blijven ongeacht wat anderen daarvan vinden. In heel veel gevallen ben ik in mijn achterhoofd bezig met wat anderen wel niet zullen denken van mijn beslissing, mijn acties, mijn smaak, mijn prestaties, mijn.... Kortom, ik ben erg erg onzeker en durf zelden te vertrouwen op mezelf. Behalve als het over de kinderen gaat en de beslissingen die ik daar voor neem. Ja ik weet het, ik zit wat vreemd in elkaar, maar het gaat mij echt vooral om zaken die rechtstreeks met mezelf te maken hebben. Onzeker over wie ik ben, niet wat ik kan. Zoiets. En dat wil ik anders doen.
Ik ga me minder aantrekken van wat anderen van mij vinden, maar ik ga dichter bij mezelf blijven. Beslissingen nemen omdat ze voor mij goed voelen, niet omdat ik denk dat iemand anders dat zo graag zou zien. En....heel belangrijk: me daar ook minder (of zelfs helemaal niet, dat zou de top zijn) schuldig over voelen. Ik ben ik.  En daar moeten 'ze' het maar mee doen. Punt

Eerste keer

Ik zal er dit jaar aan moeten geloven vrees ik. Jaren is het me gelukt om ze tevreden te houden met sterretje in elk formaat en elke kleur. Je hebt daar nog best wat variatie in weet ik inmiddels. En dat het vuur van sterretjes niet pijn doet als dat op je handen komt, is niet waar, weet ik ook inmiddels. Maar, ik vind het toch zo'n mooi gezicht, die springerige lichtflitsjes die alle kanten uit gaan. Het ruikt ook zo lekker vind ik.

Maar goed. De kinderen worden ouder, zucht. En cliché cliché, dat gaat me iets te snel. Want nu heb ik in een onbezonnen moment beloofd dat ze dit jaar met Oud- en Nieuw ook echt vuurwerk krijgen. Bijkomende afsrpaak is dan trouwens wel dat ze zelf het papier enzo opruimen, de dag erna.

Ik ben me nu dus aan het verdiepen in welke soorten vuurwerk er eigenlijk allemaal zijn. Valt nog niet mee moet ik zeggen. Nooit geweten dat er zoveel verschillende dingen te koop zijn en dat die dingen ook allemaal een andere naam hebben! Ik zit me dan toch af te vragen wie dat allemaal verzint!? Maar dat is weer een heel ander ding.

Puberdochter maakt het me in die keuze trouwens ook niet makkelijk: Mama, heb je al besteld?? Klonk het zo'n twee weken geleden al. 'Mam, toe nou, heb je al gekeken op de site?' 'Je moet wel vooruit bestellen hoor, anders hebben we niks!' (Dat zou niet zo gek zijn nog, foei). Het is echt een lieve meid, maar ze WIL ZO GRAAG, dat ik er een beetje recalcitrant van word. Heb dan ook accuut besloten dat ik het dit jaar nog doe, vuurwerk aanschaffen, maar dat dat meteen de laatste keer is. Want hoewel ik het echt mooi vind om naar te kijken, vind ik het zooo zonde van mijn geld.....   Hoop dat ze er wel van genieten......